Wetenschappers geloven van wel! De staart van Diplodocus liep taps toe naar een dunne punt en kon snel genoeg gezwaaid worden om de geluidsbarrière te doorbreken, wat een knal creëerde zoals een bullwhip. Dit kon gebruikt worden om roofdieren af te schrikken of te communiceren met andere Diplodocus over lange afstanden.

Diplodocus had een piepklein hoofd in verhouding tot zijn lichaam - slechts ongeveer 60 cm lang! Dit was eigenlijk efficiënt: een klein, licht hoofd aan het einde van een zeer lange nek was makkelijker te manoeuvreren. Hij had eenvoudige, pennenvormige tanden alleen vooraan in zijn bek, die hij gebruikte om bladeren van takken te strippen.

In tegenstelling tot klassieke afbeeldingen kon Diplodocus zijn nek waarschijnlijk niet erg hoog heffen. Studies van zijn wervels suggereren dat hij zijn nek meestal horizontaal hield en van links naar rechts zwaaide als een levende stofzuiger om te eten van laaggroeiende planten en varens. Hij at mogelijk als een grazende koe in plaats van een giraf.